A bundle of joy!!/Ο καινουργιος !

It has been the worst summer in years!

A very close beloved relative has been fighting for his life, another one died two weeks ago,family came crushing down-everyone blaming everyone else-and no ray of hope anywhere...

(have you ever noticed that bad things happen all at the same time?)

Then,just after the funeral of my father-in-law,as I was getting back home....yes,you've guessed it...I heard a faint miaow!

This little bundle of fur was trying to crawl from the pavement on the road....and of course I couldn't let it be run over by the next passing car!

Luckily, our home has all the necessary gear for taking care of kittens:) Special kitten powder milk, spray for the fleas,an electric blanket to keep it warm and two very stressed and depressed humans,ready to nurse it back to health.

So,ladies and gentlemen,this is the new member of our feline pride!!

It is remarkable how the presence of a new little life can brighten even the darkest of moods.My husband-going through the hardest times of his life-started to smile again.He delights in taking care of the little one and cant stop laughing when he sees him trying to stand on his little feet and take the first steps.

We reserved the honor of name-giving for our dear relative who was fighting for his life-and sanity-for the last two months. He chose the name Balak,like the football player,just because the little ones head marks are....yes,like a football!!

The members of the cat-clan reacted in a very predictable fashion. The twins, Her Majesty and Sampson-having seen dozens of kittens coming and going-were cool and welcoming. Sampson,also known as Buddha, the most kind hearted of our cats, was the first to smell him,lick him and took him under his protection. 

The three younger ones are not sure what this new creature is and keep their distance, hissing sometimes ,but they will accept him too in time :) Tarcin can't believe his eyes! "Mommy" takes care of someone else!!!He is turning green with envy!!

Little Balak is thriving now. He has been dewormed, he is eating baby food like crazy and is intrepidly exploring the house and the verandas on his little shaky legs-although I don't let him roam too much.He is too small and fragile yet!!

So, a droplet of joy, in the midst of so much pain, anger and frustration!! A smile despite the darkness!! Let's hope there will be a light at the end of the tunnel soon...

Ευγε Σισμανόγλειο!

Οι τελευταίοι δυο μήνες ήταν από τους δυσκολότερους εδώ και πολλά χρόνια...Η πίεση ανέβαινε καθημερινά με γεωμετρική πρόοδο. Ο στόχος ένας και μοναδικός: να γλυτώσει τη ζωή του ένας πολύ αγαπημένος συγγενής και στη συνέχεια να δώσει τη μάχη για την ψυχική του ισορροπία! Το σκοτάδι στο τούνελ έγινε ακόμα πιό πυκνό,όταν ήρθε ο Θεριστής να πάρει άλλο,επίσης αγαπημένο,πρόσωπο...(ινα επιβεβαιωθεί το ρηθέν "ενός κακού,μύρια έπονται")

Να ομολογήσω ότι ήρθαν στιγμές που τσάκισα, απελπίστηκα, εκλαψα,αλλά-γιά να μετρήσουμε τα θετικά-ξαναβρηκα την εμπιστοσύνη μου στα κρατικά νοσοκομεία,τουλάχιστον στο Σισμανόγλειο. Απο την χαμογελαστή κυρία που καθαριζε τα δωμάτια ως τους εξαιρετικούς γιατρούς της Β Παθολογικής και της Ψυχιατρικής,τις νοσοκόμες που πάλευαν να τα βγάλουν πέρα η κάθε μια με 30 ασθενείς (!) το Σισμανόγλειο διαψεύδει την εικόνα "ολα κατερρέουν στην δημόσια υγεια/ολοι οι γιατροι τα παίρνουν/το χάλι μας το μαύρο κλπ".

Από καρδιάς ενα μεγάλο εύγε και ευχαριστώ σε όλους!!! 

Η χαμένη αλάνα

Την αφορμή μου έδωσε η Ολίβια με τις υπέροχες φωτογραφίες της υπέροχης κόρης της στην παραλία. Και σχολιάζει η μανούλα:

"Ειναι απίστευτο πόσο αλλιώτικη είναι οταν είμαστε εξω στη φύση...αναρωτιέμαι πόσο κοντρα στη φύση μας φτάσαμε να ζούμε σε κουτάκια σε τσιμεντένια κτίρια".

Και αρχισα να σκέφτομαι πώς και πού παίζουν τα παιδιά σήμερα. Θυμήθηκα τις αλάνες των κάπως παλαιότερων καιρών,τις αλάνες που μόνο στα χωριά  μπορουν πιά να απολαμβάνουν τα πιτσιρίκια κι εκανα τη σύγκριση με τους πλαστικούς παιδότοπους, που συχνά φιλοξενούνται σε ισόγεια πολυκατοικιών...

Ο Ε.Ζάχος σχολιάζει ευφυέστατα στο βιβλίο του "Η πιάτσα" τη δημιουργία της πρωτης "παιδικής χαράς" στο Κουκάκι πριν απο μερικές δεκαετίες

"Τόσο άρεσε στους γονείς η παιδική αυτή....φυλακή με τα προκατασκευασμένα παιχνίδια, που με αυτό το μοντέλο γενικεύτηκαν οι φυλακές των μικρών παιδιών που τα προετοιμάζουν για τη φυλακή του σχολείου".

Η ειδοποιός διαφορά με την αλάνα ειναι μια και απίστευτα σημαντική. Οι αλάνες ήταν μέρη που τα ίδια τα παιδιά επέλεγαν για το παιχνίδι τους. Ηταν τα δικά τους μέρη,εκεί ηταν ελευθερα να φτιάξουν τα δικά τους παιχνίδια με τους δικούς τους κανόνες,να μιμηθούν και να κοροϊδέψουν τον κόσμο των μεγάλων και να προετοιμαστούν γι΄αυτον με τον ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟ.

Οι παιδικές χαρες,οι παιδότοποι,τα πάρκα και τα λοιπά είναι οι τόποι ,πού οι μεγάλοι διαλέγουν για να περιορίσουν το παιδικό παιχνίδι. 

Και απο μια στιγμή και μετα, οταν ακόμα και οι παιδικές χαρές/φυλακές έγιναν σπάνιο είδος προς εξαφάνιση τα παιδιά μπουντρουμιάστηκαν στα σπίτια μπροστά στην τηλεόραση και στο κομπιούτερ κι έχασαν πάνω απ΄όλα την παρέα των άλλων παιδιών.

Οι παλιότεροι/παλιότερες θα θυμάστε ακόμα τα πρόσωπα των πολύ πολύ παιδικών φίλων,τα κυνηγητα και το κρυφτό και το στακαμάν,τούς καυγάδες,τους κολλητούς,τους πετροπόλεμους...
Δεν ήταν σημαντικά τα παιχνίδια-αντικείμενα με τα οποία σήμερα βομβαρδίζουμε τα πιτσιρίκια.Το σημαντικό ήταν τα άλλα παιδιά,η παρεά,η ομάδα, η ελευθερία,η κοινωνικοποίηση, η αλάνα.

Το παλιό αλώνι δηλαδή,μια επίπεδη ανοιχτωσιά πού έγινε αλάνα και μας εδωσε το "αλάνι" και την "αλανιάρα"( σύμφωνα με την ετυμολόγηση του Ε.Ζαχου αρχικά σήμαινε το αγοροκόριτσο που μετα τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο βγηκε απο την αυλή των κοριτσιών στις αλάνες των αγοριών.

Αλάνες στις πολεις δεν υπάρχουν πιά Κι αν υπάρχει κανενα άχτιστο και μη περιφραγμένο οικόπεδο,λίγες μάνες θα αντέξουν να αφήσουν τα παιδιά τους να παίξουν εκεί. Ως αποζημίωση θα τους αγοράσουν πολλά παιχνίδια-αντικείμενα (αθύρματα τα έλεγαν οι αρχαίοι σε αντίθεση με το παίγνιο που ήταν η πράξη του παίζειν)

θα τα πάνε-τι άλλο να κάνουν οι έρμοι οι γονείς;-σε παιδικές χαρες και παιδότοπους με αίρ κοντίσιον και επίβλεψη.

Στην αυλή του σχολείου στα μικρά διαλείμματα ειναι η μόνη ευκαιρία των παιδιών να κάνουν τα δικά τους, πάντα όμως γιά λίγο και υπο την επιτηρηση της δασκάλας. 

Κι αναρωτιέμαι -και βοηθάτε με γνωμες-θα μπορούσαμε άραγε στις σημερινές συνθήκες να φτιάξουμε "αλάνες" και να αμοληθούν τα πιτσιρίκια να μάθουν,να παίξουν, να αφηνιάσουν,να τσακωθούν,να φιλιώσουν,να γρατζουνίσουν γόνατα και χέρια, να αφήσουν την ψυχούλα τους ελεύθερη να πετάξει;;

Χλωμό το βλέπω...

Κρίμα.